„Doły 6” – przeżyjmy to jeszcze raz!

Wstęp wolny 🙂 Przypominamy, że przedstawienie powstało pod okiem profesjonalistów w ramach edukacyjnego projektu Teatr i Szkoła. Premiera miała miejsce 8 października 2010 r. na deskach Teatru Lalki i Aktora „Pinokio”. Zobacz recenzję spektaklu!

Tutaj http://teatrpinokio.pl/index.php/projekty/blog-tisz.html można dowiedzieć się niemal wszystkiego o projekcie Teatr i Szkoła (TiSZ), premierze, a nawet poznać scenariusz spektaklu.

E.G.

———————

Recenzja spektaklu „Doły 6” przygotowanego w ramach projektu TiSZ – Teatr i Szkoła

Dyrektor Teatru Lalki i Aktora „Pinokio” w Łodzi pokusił się o odważny i ciekawy eksperyment – mianowicie wyreżyserował spektakl z udziałem młodzieży. Premiera miała miejsce 8 października bieżącego roku i była efektem ponad rocznej współpracy Teatru z uczniami Szkoły Europejskiej w Łodzi.

Na uwagę zasługuje fakt, że uczniowie odpowiedzialni byli za każdą sferę przygotowania spektaklu: od napisania scenariusza, przez skomponowanie tła muzycznego (gitara elektryczna na żywo), przygotowanie scenografii, aż do występu na scenie. Było im dane poznawać teatr od podszewki pod okiem profesjonalistów: Konrada Dworakowskiego, Moniki Bojanowskiej, Magdaleny Fertacz, Piotra Klimka, Agaty Biziuk.

Spektakl odznaczał się ciekawym zamysłem kompozycyjnym – akcja rozgrywała się w tramwaju linii numer 6 (Doły to dzielnica w Łodzi – stąd tytuł). Dzięki temu widzom udało się podpatrzeć urywki z życia mieszkańców Łodzi należących do kilku pokoleń, reprezentujących różną płeć, wiek, poziom intelektualny czy zainteresowania, a nawet różne wyznania. Myślę, że udało się w ten sposób oddać genius loci – ducha miasta, z jego barwną historią i różnorodną kulturą. Młodzież poruszyła w spektaklu kilka ważkich problemów: nietolerancja na różnym tle, konflikt pokoleniowy, zderzenie marzeń z prozą codzienności czy nieuchronność przemijania…

Zaskakujące jest to, jak wnikliwymi obserwatorami życia okazali się ci młodzi ludzie, jak genialnie odwzorowali toczące się w tramwajach rozmowy na tematy błahe, przyziemne, ale także refleksje dotyczące ludzkich pragnień. Nie zabrakło odwołań do współczesności (Moherowe Babcie i walka o krzyż) czy postaci symbolicznych (Kaznodzieja, Adam i Ewa, Jeźdźcy Apokalipsy). I jak sugeruje podtytuł – „Tragikomedia w jedym akcie” – w ciągu godziny kilkakrotnie można się było roześmiać i wzruszyć do łez, oburzyć i zbulwersować np. zachowaniem czy językiem niektórych bohaterów, ale właśnie takie emocje skłaniają nas do refleksji.

W spektaklu zastosowano nieszablonowe rozwiązania techniczne – element scenografii stanowiła prezentacja multimedialna, dzięki której widzowie przenieśli się do wnętrza tramwaju, z okien którego obserwowali tętniące życiem miasto. W rewelacyjny sposób ukazano też postać Topielicy – ducha łączącego świat żywych ze światem umarłych, przeszłość z teraźniejszością.

Młodym aktorom udało się nawiązać bezpośredni kontakt z publicznością, nie tylko przez to, że w pewnym momencie wkroczyli na widownię. U wielu z nich można było zaobserwować predyspozycje aktorskie: świadome panowanie nad ciałem i głosem (Kaznodzieja, Ewa, Matka Polka), nienaganną dykcję (Dziadek Romek), do perfekcji doprowadzony ruch sceniczny (postacie Kanarów, Jeźdźcy Apokalipsy) czy zniewalającą mimikę (Moherowa Babcia, Solara).

Nauczyciele, rodzice i znajomi grających na scenie byli zauroczeni staraniami młodych adeptów sztuki teatralnej. I choć wiadomo było, że niektórym brakuje warsztatu aktorskiego, to atmosfera, jaka się wytworzyła między artystami a widzami była niepowtarzalna. Na tym właśnie polegała magia chwili – widzowie mieli świadomość, że uczestniczą w czymś wyjątkowym.

Weronika Kozera-Huszczo

nauczyciel języka polskiego w Szkole Europejskiej

koordynator projektu TiSZ