Teatr i Szkoła

Wywiad przeprowadzony przez Anię Marynowską uczennicę klasy III gimnazjum

z młodymi aktorami tuż przed premierą spektaklu „Doły 6”

ANIA: Za chwilę początek spektaklu, czym najbardziej się stresujecie?

PIOTR: Możliwością zgubienia rekwizytów.

KAROLINA: Stresuję się tym, że pomylę tekst i jeszcze tym, że Kuba albo Mikołaj zapomną o akompaniamencie.

ALA: Ja najbardziej stresuję się tym, że ktoś wejdzie na scenę w nieodpowiednim momencie.

ANIA: Uważacie, że jesteście dobrze przygotowani?

PIOTR: Raczej tak.

ALA: Tak, wydaje mi się, że przez ostatnie tygodnie zrobiliśmy bardzo dużo. Do późna wałkowaliśmy pojedyncze sceny.

KAROLINA: Nie! Ja jestem przerażona, bo jeszcze na próbie generalnej zdarzało nam się wiele pomyłek.

ANIA: Jak długo trwało przygotowanie przedstawienia?

ZUZIA: Warsztaty z improwizacji, muzyczne i dramatopisarskie trawy przez cały zeszły rok szkolny. Scenariusz powstał przed wakacjami, ale jeszcze we wrześniu wprowadzaliśmy do niego poprawki. Próby do przedstawienia trwały około miesiąca.

ANIA: Ile osób wzięło udział w projekcie?

ALA: 17 grających i oczywiście Jaśminka – nasza niezastąpiona charakteryzatorka!

ANIA: Co wam się podoba w waszych rolach?

ZUZIA: Jej nietuzinkowość… i pokazanie, że nawet osoby, które pozornie są nudne, mają swoje marzenia, wspomnienia i też były kiedyś młode.

PIOTR: Podoba mi się cała moja postać – zachowanie i dialogi.

ANIA: Co zaskoczy nas w tym spektaklu?

ZUZIA: Sama jego forma.

ALA: Tak, nietypowa forma, gdyż postawiliśmy na skromne dekoracje, oryginalność tekstów i nasze zdolności aktorskie ;-).

KAROLINA: Myślę, że także wielowątkowość, podejmowanie różnych (poważnych i mniej poważnych) tematów.

PIOTR: O tym przekonacie się sami!

ANIA: Spodziewacie się, że dużo osób przyjdzie was oglądać?

KAROLINA: Tak, myślę, że dużo.

ALA: Spodziewamy się na pewno rodziców i nauczycieli. Zaprosiliśmy także znajomych.

ANIA: Jak oceniacie współpracę z Dyrektorem Teatru Pinokio?

ZUZIA: Bardzo pozytywnie oceniam to, co przekazywał nam pan Dyrektor, doceniam fakt, że poświęcał nam swój zapał i czas, choć z naszej strony bywało różnie…

ALA: Były trudne momenty, ale mimo wszystko współpracę uważam za bardzo udaną. Potrafiliśmy się w końcu zdyscyplinować i myślę, że pan Dyrektor polubił swoją „bandę aktorów z ADHD”!

KAROLINA: Mnie pan Dyrektor nauczył odpowiedzialności i konsekwencji. Poznałam pracę w teatrze od podszewki i nie zabrakło przy tym dobrej zabawy!

ANIA: Kto pomógł Wam przygotować spektakl?

ALA: Na pierwszym miejscu oczywiście reżyser – pan Konrad Dworakowski, który nas dyscyplinował, dzielił się swoim doświadczeniem, pokazywał, jak zrealizować scenariusz. Na drugim postawiłabym panią Magdę Fertacz, która pomogła nam poukładać myśli, ułożyć końcową wersję scenariusza z dialogów różnych bohaterów. Następnie wymieniłabym panią Monikę Bojanowską – plastyczkę z teatru, która uczestniczyła we wszystkich warsztatach i pomagała zarówno przy reżyserii jak i przygotowaniu kostiumów.

KAROLINA: Tak, pani Monice dużo zawdzięczamy, miała wielki wkład w to, co powstało.

PIOTR: Naprawdę wiele osób z teatru i szkoły nam pomagało, chociażby pani Weronika Kozera-Huszczo, która organizowała nasze spotkania, zwalniała nas z lekcji…

ANIA: Uważacie, że wasze przedstawienie osiągnie sukces?

PIOTR: Mamy dość ciekawy scenariusz i chociaż ostateczna wersja nie była zbyt często ćwiczona, uważam, że będzie sukces.

ALA: Mam nadzieję, że tak. Osobiście uczestniczyłam we wszystkich warsztatach, włączyłam się w pisanie scenariusza. Oby się spodobało!

KAROLINA: A ja myślę, że tu bardziej chodzi o naszą satysfakcję niż o sukces. Jeśli inni odbiorą spektakl pozytywnie – tym lepiej.

ZUZIA: Nie nam to oceniać…

ANIA: W takim razie życzę powodzenia – trzymam kciuki!

ALA: Musi się udać! Daliśmy z siebie wszystko, każdy włożył w to cząstkę siebie i to jest wspaniałe. Bardzo się zintegrowaliśmy przez ten projekt.

ANIA: Dziękuję za rozmowę.